1 Eylül 2011 Perşembe

Güzel Bir Hikaye..........


Adam yeni kamyonuna bakmak için evden çıktığında, üç yaşındaki oğlunun gayet mutlu bir şekilde elindeki çekiçle kamyonun kaportasını mahvettiğini görmüş, hemen oğlunun yanına koşmuş, ve çocuğun eline çekiçle vurmaya başlamış. Biraz sakinlesince oğlunu hemen hastaneye götürmüş. Doktor çocuğun kırılan kemiklerini kurtarmaya çalıştıysada elinden birsey gelmemiş ve çocuğun iki elinin parmaklarını kesmek zorunda kalmış.. Çocuk ameliyattan çıkıp gözlerini açtığında, bandajli ellerini fark etmiş ve gayet masum bir ifadeyle "Babacığım kamyonuna zarar verdiğim için çok üzgünüm." demis ve sonra babasına şu soruyu sormuş: "Parmaklarım ne zaman yeniden çıkacak?" babası eve dönmüş ve hayatına son vermiş... Birisi masaya süt döktüğünde yada bir bebeğin ağladığını işittiğinizde bu öyküyü hatırlayın. Çok sevdiğiniz birine karşı sabrınızı yitirdiğnizi anladığnızda, önce biraz düşünün.. Kamyonlar onarılabilir, ama kırılan kemikler ve incinen duygular hiçbir zaman onarılamaz; genellikle kişiyle performansı arasındaki farkı göremeyiz. Insan hata yapar. Hepimiz hata yaparız. Fakat öfkeyle ve düşünmeden yapılan şeyler, insanı sonsuzca kadar rahatsız eder. Harekete geçmeden önce durun ve düşünün. Sabırlı olun. Anlayış gösterin ve sevin...!!!




alıntı:facebook

Hiç yorum yok: